सोळावं वरीस

सोळाव्या वर्षीचं प्रेम ... खरच प्रेम असता का हो...
का "crush " ... कितीक हळवे, कितीक सुंदर, ... असं खरंच वर्णन करावं लागेल..
नुकतीच शाळा संपलेली असते... शाळेत कधीही मुलांशी बोललो नाही तरी 11th च्या क्लास मध्ये आपला एक group होऊन जातो... शाळेतला जो आपला crush असतो.. त्याच्याशी सुद्धा बोलणं होतं... मग वाटतं ' अरे हा आपला crush होता ...खरंच किती हा वेडेपणा... " असं म्हणून आपण स्वतःशीच हसतो....कधी वाटतं अरे कॉलनीतला हा मुलगा खूप handsome आहे..
मग उगाचं तिथे जाण -येणं वाढतं, आरशासमोर राहणं वाढतं, ... त्या वयात प्रत्येकाला आपण खूप सुंदर आहोत असं वाटत असत... मग प्रत्येक मुलगी माधुरी दिक्षित असते आणि प्रत्येक मुलगा सलमान खान....!!!
मला आठवतंय... माझा पहिला crush होता - "Captain व्योम" मिलिंद सोमण ...पण त्याने त्या TV serial मध्ये मायावर प्रेम केलं म्हणून मी पण त्याला सोडलं... [ किती हा माज ? :) ]
ही मी केलेली पहिली कविता... I remember पळत जाऊन दीप्ती ला ऐकवली होती...
This poem is all dedicated to ‘sweet sixteen’ time of my life… for the innocence in relations, for purity of friendship, for all those memorable tickling moments which still brings lots of smiles :)
Seriously, memory is a way of holding onto the things you love, the things you are, the things you never want to lose.

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

दोन वर्षाचं असो, दोन दिवसाचा असो,

मनावर कोणालातरी अधिराज्य गाजवू द्यावा

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

चंद्र आपला सखा असावा असा एकदातरी वाटावं

कोणी शोधण्याआधी स्वतःतच हरवून जावं

स्वतःला खरच ओळखण्यासाठी आपणच कोणाचा तरी व्हावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

आपलं मन कोणाचं तरी झाल्याची जाणीव एकदा तरी व्हावी,

बागेत खुललेली गुलाबाची कळी आपलीच वाटावी,

कळीचं गुलाब झालेलं तरल रूप अनुभवावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

आई-बाबांपासून लपवून ठेवण्यासारखी एखादी तरी गोष्ट असावी,

मैत्रिणीला सांगताना ती गोड गुपित होऊन जावी,

मनाशी प्रामाणिक एकदा तरी व्हावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

स्वप्नांच्या सुखद जगात हळूच हरवून जावं,

वास्तविक जगात कधी येउच नये असं वाटावं

अव्यक्त भावनांना कधी तरी मोकळं दर द्यावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं