Sunday, July 17, 2016

पाऊस ....


.
"एवढ्या पावसात निघालीयेस ?" मागून  आवाज आला . "हो अगं , नंतर खूप ट्राफिक होईल "  मी म्हंटलं आणि ऑफिस च्या लिफ्ट मध्ये शिरता शिरता bye  पण केलं . पळत पळत car गाठली आणि परतीचा रस्ता धरला .. पाऊस नुसता कोसळत होता ... अविरत प्रतीक्षा करणाऱया धरणी ला तृप्त करत होता . .  रस्त्यावर एवढी गर्दी नव्हती.. बहुतेक सगळे पाऊस थांबायची वाट बघत होते. .  मला पावसाचा आवाज खूप आवडतो.. एक लय असते. . एकाच तालात चालू असलेला ठेका. .
रस्त्याच्या बाजूला एक भुट्टा वाला होता . . त्याच्याकडे ४/५ लोकांचा जमाव होता . . एक मन वाटलं. . थांबावं का ? किती दिवस झालें . . पावसात भुट्टा नाही खाल्ला. . पण घरचा विचार आला. . आणि मनाला आवरलं . . सिग्नल लागला . . शेजारी एक pulsar bike दिसली . . एक couple होतं . . नवीन प्रेमात पडलेले. . अगदी कोणी पण ओळखेल. . त्या मुलीने त्याला घट्ट पकडलं होतं . . जणू तो तिला कोसळणाऱ्या पावसा पासून वाचवणार होता. .  त्या मुलाचा एक हात तिच्या हातात आणि एक हात bike वर . . मी गालात हसले . . पहिल्या प्रेमाची आठवण झाली . . आणि मन भूतकाळात धावायला लागलं . . एखाद्या चित्रपटा प्रमाणे त्याच्यासोबत घालवलेला प्रत्येक पावसाळा डोळ्या समोरून जात होता. .


माझा आणि त्याचा पाऊस किती वेगळा होता. . आमच्या प्रेमाची सुरुवात march मध्ये झाली . . गप्पांच्या ओघात जेव्हा जेव्हा पावसाचा विषय निघायचा तेव्हा मी भरभरून बोलायचे. . म्हणायचे - मला पावसात भिजायला प्रचंड आवडतं . . मला तर  वाटत पाऊस  माझ्यासाठीच पडतो. . तो हसायचा . . म्हणायचा हा . . फक्त तुझ्याचसाठी पडला असता तर बरे झाले असते. .  मला हा चिखल, राडा अजिबात आवडत नाही जेव्हा bike वरून १० km college ला यावं लागतं ना , assignment , mobile , ipod सगळं सांभाळत तेव्हा कळत . .


एक दिवस आम्ही असेच MIT च्या कट्ट्यावर बसलो होतो . . हवा सुटलेली . . पावसाची चाहूल लागली . . तो म्हणाला. . चल bike वर बस . . मी मनातल्या मनात म्हटलं . . किती unromantic आहे हा. .  मला घरी  सोडून चालला पाऊस आला म्हणून. . bike सुसाट चालली होती . . माझं मन पावसाच्या विचारात. .  भानावर आले तेव्हा कळलं . . माझं घर तर मागेच राहील . . मी विचारलं . . "कुठे चाललोय आपण" तो म्हटला . . "तुझा पाऊस enjoy करायला " . . मी त्याला घट्ट मिठी मारली . . एव्हाना जोरात पाऊस पडायला सुरुवात झाली होती . . त्याने NDA रोड गाठला. . bike slow केली . .एका हाताने माझा हात धरला आणि म्हणाला . . "आपला पहिला पाऊस" ! किती romantic होतं ते सगळं . . आम्ही पावसात NDA रोड वर ३ फेऱ्या घातल्या . . नंतर गरम गरम भुट्टा खाल्ला आणि शेवट झाला तो  ccd त mochachhino ने . . किती अविस्मरणीय दिवस होता . .


एकदा college बंक करून आम्ही लोणावळा गाठलं . . एका हिरव्यागार टेकडी वर स्वतःची जागा शोधून आम्ही निसर्ग एंजॉय करत होतो. . खाली उतरलेले ढग, मधून मधून पावसाची रिमझिम , भुशी डॅम , कॉर्न , चहा सगळं मस्त एंजॉय करून परतीचा रस्ता धरला . . highway वर ट्रॅफिक होतं . . सगळे पावसाळा एंजॉय करत होते . . अचानक एका टर्न वर bike थोडी off-balance झाली . . मी घट्ट त्याला पकडलं . . थोडंसं पुढे गेलयावर त्याने bike side ला घेतली. . स्वतःचं हेलमेट काढून माझ्या डोक्यावर घातलं आणि म्हणाला - "highway वर तरी हेल्मेट घातलं पाहिजे ना. ."  मी काहीच बोलले नाही . . एक गोष्ट मात्र जाणवली. . स्वतःपेक्षा माझी काळजी घेणारा "तो" माझ्या आयुष्यात आहे . . मी पण जपेन त्याला आयुष्यभर . .


Professional life चं पहिलं वर्ष . meetings , work pressure , deadlines  या सगळ्याला adjust होत होते . अशाच एका दिवशी आपापली कामं आटपून भेटलो आम्ही . . अचानक पाऊस सुरू झाला . .candle light dinner चा बेत ही फसला . . . . मला तो म्हणाला आज फक्त माझ्याबरोबर चल .. त्याने apache गाठलं . . आम्ही आत गेलो आणि त्याने ऑर्डर दिली . . २ antiquity large . . मी त्याला म्हटलं . . "झेपेल का मला " ? तो म्हटला "मी आहे ना ". . म्हणजे आत्ता पर्यंत मी फक्त टेस्ट केलं होतं आणि खरं सांगायचं तर मला काही कधी आवडलं नाही . . आमचे पेग आले . . तो म्हटला . . पावसात whiskey प्यायची मजाच और असते . . cheers ! मी भीत भीत पेग तोंडाला लावला आणि जे काही होता ते मला आवडलं . मागे गाणं सुरू होतं . . तो अगदी डोळे बंद करून साद देत होता .. .
If we could take the time
To lay it on the line
I could rest my head
Just knowing that you were mine
All mine
So if you want to love me
Then darling don't refrain
Or I'll just end up walking
In the cold November rain
खूप वेळ गप्पा मारल्या त्या दिवशी . . आयुष्यावर, भविष्यावर आम्ही अगदी भरभरून बोललो . . आजचा पाऊस त्याचा होता जो मलाही फार आवडला . .


लग्नानंतरचा पहिला पाऊस. . आम्ही मस्त balcony त चहा पीत enjoy करत होतो. . मी म्हणाले .- "जायचं आपण कुठेतरी फिरायला ?" तो म्हणाला - "एवढ्या पावसात ?" मी म्हणाले "हो. . monsoon ट्रीप . . " त्याने होकारार्थी मान दर्शवली . . आमचं बुकिंग झालं आणि गाडी काढून आम्ही माथेरान चा रस्ता धरला  . नवीन लग्न झालेल्या नवरी प्रमाणे सगळे डोंगर नटले होते. . नुकत्याच झालेल्या पावसाने त्यांच्यावर हिरवागार शालू चढवला होता. . पांढऱ्या शुभ्र ढगांची आभूषणे होती. . धबधब्याचं खळाळतं संगीत होतं . . भर पावसात horse riding केलं आणि एक छत्रीत ढगांच्या सोबतीने जंगला तून वाट काढत जाण्याचा आनंद ही लुटला . . मनसोक्त table tennis खेळलो आणि रात्री पेग बरोबर आयुष्यातल्या गहन विषयावर चर्चा . . it was one of the best trips we had together . .


मागून जोरात हॉर्न वाजला . . मी भानावर आले. . नजरेच्या टप्प्यात घर दिसत होतं . . भूतकाळाचा सोनेरी चित्रपट आठवताना कळलंच नाही १६ km कधी पार झाले. . मी car park केली . . दारात "तो" उभा होता . . मी विचारलं - "आज लवकर आलास ?" तो म्हणाला- "हो. . पावसाचं वातावरण होतं तर लवकरच निघालो ". . तो माझ्याकडे एकटक बघत होता . . मला म्हणाला - "१० वर्ष झाली. .  तुला आठवतंय? पहिल्या पावसात आपण NDA रोड वर गेलो होतो " माझ्या डोळ्यात टचकन पाणी आलं . . मी त्याला तशीच घट्ट मिठी मारली . . एवढ्यात मागून आमचा २ वर्षाचा मुलगा ओरडत आला. . "mumma mumma . . rain rain "
मी त्याला कडेवर घेतलं . . त्याचा गोड पापा घेतला . . आणि छतावरून ओघळणाऱ्या पाण्याचे काही थेंब  त्याच्या अंगावर उडवले. . एवढ्यात मागून तो आला आणि आम्हा दोघांना ओढत  पावसात घेऊन गेला. . म्हणाला - "ही आहे खरी पावसाची मजा ". . आम्ही तिघे  पावसात मनसोक्त भिजलो . .
एक मात्र नक्की . . .
आता ना पाऊस "त्याचा" होता ना "माझा ". . तो सर्वार्थाने  "आमचा" झाला होता. .  





Thursday, September 10, 2015

ऐक ना...

मी जेव्हा एकटी असते .. तेव्हा हरवून जाते तुझ्या आठवणीत ...
तुझा चेहरा समोर येतो आणि मन भूतकाळात धावायला लागतं...

अगदी एखाद्या चित्रपटाप्रमाणे डोळ्यासमोरून सर्रकन गोष्टी जाऊ लागतात...
आणि आठवतात अनेक क्षण, अनेक ठिकाणं.....

आठवतोय तुला तो कट्टा.. जिथे आपण तासन तास बसायचो...
एकमेकांशी बोलत एकमेकात हरवायचो..
कधी गप्पा बंद झाल्या तरी शांत बसून राहायचो.. वाऱ्याचा आवाज ऐकत...

तो वारा किती उनाड्पणे स्वैर धावायचा..
जणू कोणीतरी त्याला बोलावतंय..
कोणाच्या तरी प्रेमाने, एका अनाकलनीय ओढीने वाहत राहायचा...
अगदी अनाहत .. न थांबता...

तो वारा, कट्ट्या मागचं झाड, पुढची हिरवाई, तो दुरून दिसणारा डोंगर, अस्ताला जाणारा सूर्य..
सगळे अगदी सगळे साक्षीदार होते.. त्या क्षणांचे, आपल्या गप्पांचे, उमललेल्या भावनांचे आणि.. आणि आपल्या प्रेमाचे...

आज पण मी तिथेच आहे...
तोच कट्टा, तेच झाड, तोच सूर्य, तोच डोंगर...
आज पण वारा वाहतोय.. अगदी तसाच स्वैर , उनाड...
पण आज त्याची दिशा बदललीये..त्याचा स्वरूप बदललंय...
घेऊन चाललाय मला तो ... वेगळ्या वाटेकडे..एका अनोळखी रस्त्याकडे...जिथे मला एकटीला जायचंय...

तुझ्याशिवाय जगण्याची सवय नाही रे मला...
थांब ना.. अरे... किती पुढे गेलायेस तू...
जणू तुझ्या वाटेवर मी नव्हतेच कधी...

नेहमी म्हणायसास तू..
माणूस एकता येतो आणि एकटाच जातो..
पण असं इतकं practical बोलून विरक्तपणे जगत येत का रे ?
मन, भावना, इच्छा, आकांक्षा, स्वप्नं, याला काहीच महत्व नाही.. ?

आपण माणूस आहोत...
ह्या मनाला गरज असते.. कोणाच्यातरी आधाराची..
जीवन जगायला साथ हवी असते.. कोणाच्यातरी विश्वासाची..
कोणाच्यातरी असण्याची, कोणाच्यातरी प्रेमाची...
दु :खं आणि सुखं दोन्ही हक्काने सांगता येतील अशा एका व्यक्तीची.

तीच व्यक्ती तुझ्यात शोधत होते.....
आणि शोधता शोधता.. आणि शोधता शोधता कळलंच नाही कि कधी माझ्यात हरवून गेले...

एका क्षणी खरंचच वाटलं...सापडलास तू..
तू आता माझाच आहेस आणि माझाच राहणार...
पण दुसर्याच क्षणी सत्याचा उलगडा झाला आणि एखाद्या मृगजळा प्रमाणे तू परत दूर गेलास..

पण यावेळी कायमचा...
मला जास्त अलंकारिक बोलायचं नाही रे..
कारण भावना दुसर्यांपर्यंत पोचवणं हेच एखाद्या भाषेचं सौंदर्य आहे...

असो शहाणपणाचं, समजूतदार पणाचं पांघरून ओढून दुसर्यांसाठी आपण दूर झलो..
पण खरच संपलं का आपलं नातं...?
सांग ना...
नाही... कधीच संपणार नाही ते..
त्या नात्याला जपेन मी मनात...
आयुष्यभर प्रेम बीम नाही करत बसणार तुझ्यावर...
प्रेम करीन ते त्या क्षणांवर, त्या आठवणींवर, मनामध्ये दडून बसलेल्या एका मखमली कप्प्यावर,...

असंच टिकेल आपलं नातं..
आपल्या अंतापर्यंत कायमचं..... 



Sunday, September 16, 2012

Engineering हे engineering असतं

Welcome to the magical.. mesmerizing world of Engineering.. :D
MARLISH(मराठी  + English) कविता  dedicated to all engineers... !!!



Engineering हे engineering असतं...
५०% manipulation आणि ५०% learning असतं..
minimum चार वर्षांसाठी तरी college मध्ये रहायचं असतं ...
म्हणूनच engineering हे engineering असतं ....

वर्षाच्या सुरुवातीला सगळी lectures attend करायचा निर्धार असतो..
पण ऐन वेळेस कधी cricket match , कधी birthday party तर कधी picture चा पहिला  show टपकतो..
मग काय, lectures bunk होणं अगदी अपरिहार्य असतं...
engineering म्हणजे engineering असतं ....

वेगवेगळ्या competitions , canteen , ठरलेले कट्टे यांचा भारी fascination असतं..
तीन महिने असे मजेत गेले की चौथ्या महिन्यात submission असतं.. :(

submission च्या वेळी रात्री जागून काढायच्या असतात..
गाणी ऐकता ऐकता sheets ही काढायची असतात...
दुसऱ्या दिवशी college ला proxy नक्की असते..
अहो ज्या दिवशी आम्हाला कळत...त्याच्या दुसऱ्या दिवशी assignment submission असतं..
म्हणूनच engineering हे engineering असतं ....

PL आली की मग भलतंच tension येतं..
orals , practs चा अभ्यास करायचा की theory समजून घ्यायची यात मोठं confusion  असतं...

शेवटच्या दिवसात JIGAR ची पुस्तकं आणि notes च्या xerox वाचण convention असतं...
first क्लास वगैरे नाही तर कधी ४०% मार्कांवरही satisfaction असतं...
म्हणूनच engineering हे engineering असतं ....

engineering म्हणजे एक ऐट असते..
आकांक्षाना दिलेली उंच भरारी असते..
कल्पनेच्या train ला मिळालेला platform असतो...
Imagination ला perfection बनवण्याचा attempt असतो..
engineering  म्हणजे आरामाला good bye म्हणायचं असतं..
म्हणूनच engineering हे engineering असतं ....
engineering हे engineering असतं ....







Tuesday, February 21, 2012

झुळूक

कुठून तरी आज अचानक एक झुळूक आली...
पाठोपाठ तिच्याबरोबर मलाही ती घेऊन गेली...
कुठेही नाही थांबा तिचा कुठेही नाही विसावा...
तिच्याबरोबर मी हि जात होते दूर दूर गावा..........

        हवेबरोबर खेळत होते, जमीनीवरही आपटत होते...
        थोडे वाऱ्यावर उंच जाऊन परत मातीमध्ये मिसळत होते...
        दूरवर नजर फेकली आणि बरेच वाटसरू दिसले..
        काही चेहरे अनोळखी तर काही ओळखीचे भाव दिसले....

कोणी थांबवून घेतलं मला, कोणाला मी थांबवलं...
थोड्याशा गप्पा मारल्या पण लगेचच मनाला आवरलं...
अहो प्रवास मोठं होता आणि वाट खडतर होती...
एकटीनेच सारा प्रवास करायचा अशी अजब अट होती....

        आता तरी माझं गाव आलं असं वाटायचं मनात....
        पण मात्र होता तो केवळ मृगजळाचा आभास
        बरीच वादळ आली आणि उन्हातूनही चालले...
        अभिमान वाटतो मला मी सगळ्यातून सावरले...

मधेच एखाद्या सुंदर फुलाच्या सहवासात मी राहिले...
विसरून गेले उन पाऊस फक्त त्याच्यासाठी जगले
थोडे थोडे माझे क्षण असे सगळ्यांनीच वाटून घेतले...
बरयाच काळानंतर लक्षात आलं आता माझ्या ओंजळीत काहीच नाही उरले...

         निराश मनाने रिकाम्या ओंजळीकडे पाहत परत फुलांच्या आशेने पुढे जात राहिले...
         पण आता मात्र वाटेवर कोणीच नाही भेटले...
         स्वतःचे अस्तित्व शोधण्यासाठी, कोणाशी तरी बोलण्यासाठी खूप वेळ एकटीच चालत राहिले...
        पण हेच कळले नाही....
        की ही धडपड करताना मी कधी आसमंतात विलीन झाले,,,,,

Wednesday, March 24, 2010

आज तू अशीच निघून ये......

मला नेहमी असं वाटतं.. माणूस जन्माला येतो न तेव्हा आपल्यासोबत एक कोरी डायरी घेऊन येतो......आयुष्यात त्याला अनेक व्यक्ती भेटतात ... आणि हे प्रत्येक जण स्वतःची एक गोष्ट घेऊन येतात...मग या कोऱ्या डायरीच्या प्रत्येक पानावर एकाची गोष्ट लिहिली जाते.... असा हा प्रत्येक जण आपापल्या गोष्टीतला प्रमुख नायक/नायिका असतो.. आपल्या आयुष्यात येणाऱ्या या व्यक्तींमुळेच खरंतर आपला आयुष्य समृद्ध बनत जातं...नकळत या व्यक्ती आपल्या डायरीचा आणि पर्यायाने आपल्या आयुष्याचा एक भाग बनून जातात...आणि सुरु होते एक गोष्ट आपल्या आयुष्याची....

अशाच माझ्या डायरीच्या एका पानावरची (एका व्यक्तीची) ही गोष्ट....एका नायकाने लिहिलेली...

आज तू अशीच निघून ये, जगाची बंधनं झुगारून दे
आज नाही म्हणू नकोस, बहाणे मारून पळही काढू नकोस
प्रेम खोटा का होईना पण असा तोंडावर बोलू नकोस....
आज तू अशीच निघून ये............

रोजच्यासारखी आजही तुझी वाट पाहतोय, जागेपणीही तुझीच स्वप्नं पाहतोय
तुझ्या आठवणीत सरत जातो, अंधारात कुठेतरी चाचपडत राहतो
तुझा रस्ताही विरत चाललाय, त्या फुलांच्या पायघड्यांवरून एकदा तरी चालून ये
आज तू अशीच निघून ये ..........

कधीतरी मनाशी प्रामाणिक हो, स्वप्नांना सत्य करण्याचा प्रयत्न कर
प्रेमाचा असा खेळ करू नकोस, मुक्तपणे प्रीतीच्या सागरात तरून जा
तू माझी आहेस असा मी कधीच म्हणणार नाही , पण मी तुझाच आहे हे पटवून घेण्यासाठी एकदा तरी ये.....
आज तू अशीच निघून ये.......

तुला बरंच सांगायचं आहे , तुझ्याकडून काही ऐकायचं आहे
खूप काही मनात साठलं आहे, खोल प्रेमाच्या सरोवरात दाटलं आहे
नेहमीच तुला जे सांगायचं राहून गेलं, ते ऐकण्यासाठी आज ये.....
आज तू अशीच निघून ये.......

तुझ्यातली वास्तविकता पटते मला, वरून नाही म्हटलीस तरी आतला आवाज कळतो मला
पण कधीतरी माझाही विचार कर, मग तुझ्या मनाला एकदाच विचारून बघ
मनातला कधी मला सांगितला नाहीस तरी चालेल पण एकदा तरी माझ्यातली आतुरता घेऊन ये.....
आज तू अशीच निघून ये.......

डोळ्यातले अश्रू पुसून येऊ नकोस, एकदा तरी माझ्यासाठी त्यांना तुझ्या डोळ्यात पहायचंय
माझ्याजवळ आल्यावर माझ्याशी बोलूही नकोस, एकदाच तुला डोळे भरून बघायचंय
एवढा मात्र नक्की कर....
निघायची वेळ आधीच ठरवून येऊ नकोस, आज तरी माझ्यासाठी थोडा वेळ वेळ घेऊन ये......
आज तू अशीच निघून ये.......

Tuesday, March 16, 2010

मातेला प्रणाम!




ही एक पोवाडा प्रकारातली कविता म्हणावी लागेल .. त्या वेळेस सावरकरांच्या कविता वाचनात आल्या होत्या... त्याचा हा परिणाम असावा.. :)
==========================================
शांत सौम्य असा विसावा, मनी वात्सल्याचा ओलावा
नऊ महिने अंतरात ठेवूनि करते प्रेमाचा वर्षाव
संस्कारातूनि घडवित जाते, आई जिचे नाव
त्या मनस्वितेला प्रणाम
आमुचा त्या मातेला प्रणाम||
उदरी वाढे अंश शिवाचा, आशिर्वाद माँ भवानीचा
डोल्यातुनि विलसत होते स्वप्न उद्याचे स्वातंत्र्याचे
डोहाळे लागले जिला हाती तलवार घेण्याचे
महापराक्रमी तेजस्वी असा दिधला मराठ्यांना राजा
शिवबा ज्याचे नाव
त्या मनस्वितेला प्रणाम
आमुचा त्या मातेला प्रणाम||
चरित्रातुनि जिच्या सापडे आयुष्याचे गाणे नवे
आपल्या आचरणातुनि दिले जिने सौजन्याचे धडे
दया क्षमा शांती शिस्त यांची अखंड मुर्ती
हातातुनि घडले जिच्या प्रेमळ साने गुरुजी
त्या मनस्वितेला प्रणाम
आमुचा त्या मातेला प्रणाम||
मळवट भरला जिने आपला, अनेक सुपुत्रांच्या रक्तानी
जिच्या संरक्षणाकरिता दिली प्राणांची आहुती
विशाल हिमालय रक्षणकर्ता विलसतसे भाळी
तीन अथांग जलाशये जिच्या चरणांना स्पर्शती
त्या मंगल सुंदर महान अशा भारत भू ला प्रणाम
त्या मनस्वितेला प्रणाम
आमुचा त्या मातेला प्रणाम||
=====================================================

Saturday, March 13, 2010

सोळावं वरीस


सोळाव्या वर्षीचं प्रेम ... खरच प्रेम असता का हो...
का "crush " ... कितीक हळवे, कितीक सुंदर, ... असं खरंच वर्णन करावं लागेल..
नुकतीच शाळा संपलेली असते... शाळेत कधीही मुलांशी बोललो नाही तरी 11th च्या क्लास मध्ये आपला एक group होऊन जातो... शाळेतला जो आपला crush असतो.. त्याच्याशी सुद्धा बोलणं होतं... मग वाटतं ' अरे हा आपला crush होता ...खरंच किती हा वेडेपणा... " असं म्हणून आपण स्वतःशीच हसतो....कधी वाटतं अरे कॉलनीतला हा मुलगा खूप handsome आहे..
मग उगाचं तिथे जाण -येणं वाढतं, आरशासमोर राहणं वाढतं, ... त्या वयात प्रत्येकाला आपण खूप सुंदर आहोत असं वाटत असत... मग प्रत्येक मुलगी माधुरी दिक्षित असते आणि प्रत्येक मुलगा सलमान खान....!!!
मला आठवतंय... माझा पहिला crush होता - "Captain व्योम" मिलिंद सोमण ...पण त्याने त्या TV serial मध्ये मायावर प्रेम केलं म्हणून मी पण त्याला सोडलं... [ किती हा माज ? :) ]
ही मी केलेली पहिली कविता... I remember पळत जाऊन दीप्ती ला ऐकवली होती...
This poem is all dedicated to ‘sweet sixteen’ time of my life… for the innocence in relations, for purity of friendship, for all those memorable tickling moments which still brings lots of smiles :)
Seriously, memory is a way of holding onto the things you love, the things you are, the things you never want to lose.

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

दोन वर्षाचं असो, दोन दिवसाचा असो,

मनावर कोणालातरी अधिराज्य गाजवू द्यावा

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

चंद्र आपला सखा असावा असा एकदातरी वाटावं

कोणी शोधण्याआधी स्वतःतच हरवून जावं

स्वतःला खरच ओळखण्यासाठी आपणच कोणाचा तरी व्हावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

आपलं मन कोणाचं तरी झाल्याची जाणीव एकदा तरी व्हावी,

बागेत खुललेली गुलाबाची कळी आपलीच वाटावी,

कळीचं गुलाब झालेलं तरल रूप अनुभवावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

आई-बाबांपासून लपवून ठेवण्यासारखी एखादी तरी गोष्ट असावी,

मैत्रिणीला सांगताना ती गोड गुपित होऊन जावी,

मनाशी प्रामाणिक एकदा तरी व्हावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं

स्वप्नांच्या सुखद जगात हळूच हरवून जावं,

वास्तविक जगात कधी येउच नये असं वाटावं

अव्यक्त भावनांना कधी तरी मोकळं दर द्यावं

सोळाव्या वर्षी एकदा तरी प्रेम करावं